Poprzednio...
Pojechałeś do Mendocino? Odnalazłeś swoją matkę?
Odrzuciłeś ją. Nie rozumiem, jak mogłeś to zrobić?
Dokonałem wyboru.
Chronić moją ukochaną żonę, Pilar, albo chronić dzieci.
Witaj, najdroższy.
Trzeba się było zgodzić na partnerstwo.
Irisa mnie potrzebuje.
Ukradła terrasferę.
- Po co jej terrasfera? - Nie wiem, ale może rozwalić to miasto.
Oszukałeś mnie.
Kaziri kontroluje to, co czujesz.
Nie ma już Irisy, którą znałeś.
Ej. Trzymaj się.
Nasza rozłąka dobrze wpłynęła na twoją męskość.
Moja męskość zawsze się ma dobrze.
Ale nie możemy się do tego przyzwyczajać.
A kto nam zabroni?
Twoi ludzie...
uważnie mnie obserwują.
Gdyby wiedzieli, że jesteśmy razem, poczuliby się zagrożeni.
Powinni czuć się zagrożeni.
Właśnie w tym tkwi problem.
Jak mogę pozwolić na twój powrót,
skoro wiem, że będziesz chciał ukarać naszych pracowników?
Zbili mnie jak zwierzę.
To ja wydałam im rozkaz.
A więc...
gdybym im wybaczył ich zdradzieckie czyny,
pozwoliłabyś mi wrócić?
Przed chwilą ci pokazałam, co by się wtedy stało.
Ale postawiłabym też inne warunki.
Na przykład?
Nigdy więcej nie podniesiesz ręki na naszego syna.
- Jeśli będzie mnie szanował... - Nigdy.
Jak sobie życzysz.
Będę kąpać się sama, ile razy tego zapragnę.
Zgoda.
Będę nadzorować wszystkie interesy rodziny
i podejmować decyzje wedle swojego uznania.
Ty zajmiesz się zbieraniem haraczy i ochroną.
Będziemy prawdziwymi partnerami.
Zaplanowałaś to.
Pozwoliłaś mi myśleć, że udało mi się cię uwieść.
Chciałaś zaćmić mój osąd owocem swojego chivo,
bym zgodził się na twoje śmieszne żądania.
Moje żądania to czysty rozsądek.
Nie dam się przechytrzyć.
Nie dam się zmanipulować.
Nie pozwolę, by moja żona udawała mądrzejszą ode mnie.
Nie udaję.
- Kochanie. - Wynocha!
Na trzy piekła, wynoś się!
Kazałem ci się...
Co ty tu robisz?
To moje biuro.
Daleko mi do ideału stróża prawa, ale pomogłem wam odeprzeć atak Wolgów.
Dzięki. I co dalej? Będziesz tylko siedział i pił?
A jeśli Ben, asystent Amandy, obudzi się ze śpiączki?
Nie będziesz chciał go przesłuchać na trzeźwo?
- Wyglądasz na miłego dzieciaka... - Nie jestem dzieciakiem.
...więc dam ci radę. Gdy rozmawiasz z nieznajomym,
warto zachowywać się uprzejmie.
Ta robota to coś więcej niż strzelanie do Wolgów. Tu chodzi o sprawiedliwość.
Sprawiedliwość jest tym, co słuszne.
A po moim dzisiejszym dniu upicie się jest słuszne i sprawiedliwe.
Dobre wieści są takie, młody,
że moja córka zaczyna się niepokoić.
Za dwa, trzy tygodnie już nas tu nie będzie.
Będziesz mieć tę lśniącą odznakę tylko dla siebie.
Jesteśmy jakieś 15 klików od sieci utrzymania.
Nie dam rady, Nolan.
Uwielbiam twoje pozytywne nastawienie.
Ten nóż nie rozwalił żadnej ważnej tętnicy, okej?
Dotrzemy do Defiance i cię załatamy. Nic ci się nie stanie.
Ale światu się stanie.
Terraformery wystrzelą w Ziemię.
Cała planeta spłonie.
Znajdź mężczyznę z jej dziennika.
Znam faceta. To Mordecai.
Iratjański akwizytor.
Irisa pokazała nam go. Kazała...
Kazała go zabić, jak tylko go zobaczymy.
Wydawała się przerażona.
To oznacza, że on może ją powstrzymać.
Ci dwoje są ze sobą powiązani.
831 p.n.e.
Zwolnij.
Czas powstrzymać statek.
Usunąć klucze.
Po jednym dla nas obojga.
Powstrzymamy Kaziri, o ile będziemy daleko od siebie.
Gdy to zrobimy...
Już nigdy nie będziemy mogli być razem.
Jak długo byłem nieprzytomny?
Pięć minut.
Oczywiście w oryginalnym przepisie używano komosy,
ale musiałem ją zastąpić farro. Mam nadzieję, że sos się udał.
Użyłem octu winnego zamiast soku z cytryny i dodałem...
Odrobinę kurkumy.
Przepyszne.
Naprawdę? Nie przesoliłem?
Nie. Jest idealnie.
Wino.
Od dawna nikt dla mnie nie gotował.
Średni ze mnie kucharz.
Próbowałem się nauczyć, gdy stacjonowałem w Pradze.
Moim pierwszym sukcesem były gotowane ziemniaki.
- W Pradze? - Tak.
Gdy Kenya i ja byłyśmy małe,
znalazłyśmy książkę ze zdjęciami starych europejskich miast.
Wyglądała magicznie.
Czuć tę magię, gdy się chodzi po tych brukowanych ulicach.
Pewnie dlatego przetrwała wszystkie wojny starego świata.
Chciałabym ją zobaczyć.
Możesz to zrobić.
- Jasne. - Poważnie.
Mam dostęp do morskich tras na terenie Republiki.
Wszystko da się zrobić, jeśli się postarasz.
Ta chwila jest tego dowodem.
Nie podchodź do reszty.
Ciągnij.
Otwieraj.
Tędy.
Witaj.
Cześć. Dobrze wyglądasz.
- Jak dzieci? - Quentin jest taki lojalny.
Daje mi tyle wsparcia.
Dzięki niemu jestem wolna.
A Christie?
Jeszcze się z nią nie widziałam.
Trochę się tego boję...
w związku z tym, co...
Co próbowałaś zrobić.
Nigdy jej nie powiedziałem.
Powiedziałem dzieciom, że zginęłaś.
W ataku rabusiów?
Tak.
- Walczyłam z nimi? - Jak kocica.
Czy zabiłam kogoś z napastników?
Dwóch.
Strzeliłaś im prosto w głowę.
Zawsze dobrze strzelałam.
Następnym razem powiedz, że zabiłam trzech. To moja szczęśliwa liczba.
Raczej nie będę im już o tym opowiadał.
Mogę cię pocałować?
Chcę tylko spróbować.
Aha.
Dziękuję.
Quentin mówi, że czujesz się dobrze. To prawda?
Nie chorujesz już?
Nigdy nie czułam się lepiej.
Gdybyś się źle poczuła,
obiecaj, że się zwrócisz po pomoc.
Znam ludzi, z którymi mogłabyś porozmawiać i...
Do zobaczenia wkrótce.
Jak poszło?
Naprawdę dobrze.
Jestem gotowa.
Jedźmy do twojej siostry.
Stahma?
Stahma, nic ci nie jest?
Gdzie jesteśmy?
Nie mam pojęcia.
To prosta decyzja.
Bierzesz kartę albo pasujesz. Będziesz myśleć całą noc?
A co, masz jakieś plany?
- Chyba nie. - Niecierpliwa.
Idę po coś do jedzenia. Nie będziesz podglądać?
Jestem halucynacją wywołaną przez implant EGO w twojej szyi.
Karty też. Po co miałabym się męczyć?
Nie odpowiedziałaś.
Jasne, że nie będę podglądać.
Jasna cholera.
Co się stało?
Przenikacze. Zepsuły nam zapasy.
Jaka szkoda, skarbie.
Szkoda? Nie powiesz nic więcej?
Datak wróci dopiero za trzy tygodnie. Umrzemy z głodu.
Ja nie jem.
Przykro mi, ale taka jest prawda.
Umrę tutaj.
Może czas wyjść na powierzchnię.
Znasz drogę przez te tunele? Bo ja na pewno nie.
Musimy iść naprzód. To nasza jedyna szansa.
Znajdziemy wyjście i udamy się gdzieś daleko,
gdzie nikt nie słyszał o Defiance. Założysz gabinet, będziesz leczyć ludzi.
- Dasz radę, Meh. - Zamknij się!
Ale jeśli skończę pod stalagmitem lub w gębie przenikaczy,
to będziesz mieć to na sumieniu.
Cóż za słownictwo, Lev.
Całujesz matkę tymi ustami?
Tego nie zrobili nasi ludzie.
- Oczywiście, że to oni. - Nie więziliby nas.
Od razu by nas zabili.
Będą marzyć, by mnie zabili, jak im wypcham mordy ich własnymi jondura.
To ci pomaga?
Fantazje o zemście?
Co ci kiedykolwiek dała zemsta?
Wyrok więzienia?
Wygnanie z własnego domu, utratę własnych interesów?
Nigdy się nie nauczysz, co?
Głupi Datak. Nie nauczył się myśleć. Nie panuje nad sobą.
Nie wysika się bez żony, która mu strząśnie jego faję.
Sama prawda.
Gdy się czegoś nauczę, ty stracisz swój cel.
Mam mnóstwo innych celów.
Moje interesy mają się świetnie.
Które mi ukradła zdradziecka żona.
Które ty porzuciłeś przez własną lekkomyślność.
Trzeba było cię utopić po ucieczce jak niewiernego szczura.
Niewiernego? I tak byłam ci zbyt wierna.
Powinnam była opuścić Defiance z Kenyą Rosewater.
Trzeba było. Znalazłbym was i pochował w miłym, wspólnym grobie.
Ja bym ci poderżnęła gardło i zostawiła robakom na polu Edmunda.
Nie masz nade mną władzy.
Zamknęłaś mnie i wróciłem. Pobiłaś mnie i wróciłem.
Przejęłaś mój biznes, to się dostosowałem.
Wygnałaś mnie z łoża, ale wciąż rozkładasz przede mną nogi.
Chcesz wiedzieć czemu?
Trzy kobiety Sensotów.
Szminka, perfumy, wstążki we włosach.
Pytają mnie, czy chcę się zabawić?
Oczywiście uciekłbym stamtąd, ile sił w nogach,
ale tata Sensot źle zrozumiał sytuację.
Rzucił się na mnie z e-KI-zu.
Ej, Tommy. Obudź się.
Ej! O tak, masz tu zostać. Dobra, stary?
Tylko cię obejrzę, nic więcej.
Cholera.
No dobra. Ej, Tommy.
Tracisz za dużo krwi.
Musimy coś z tym zrobić, dobra? Nie odpływaj nigdzie.
No dobra.
Irisa, przestań.
Mówię poważnie. Musimy porozmawiać.
Możemy porozmawiać później.
- Irisa. - Co?
Wyjdziesz za mnie?
To nie jest żart. Irisa.
Kocham cię.
Bardziej niż kogokolwiek innego, kogo spotkałem.
Nie chcę żyć z dala od ciebie.
Chcę, byś była moją żoną. Chcę być twoim mężem.
Dlaczego?
Bo tak się robi, gdy się kogoś kocha.
Gdy wiesz, że to jest ta jedyna osoba, wiążesz się z nią na zawsze.
- Nie chcesz mnie poślubić. - Właśnie że chcę. Z całego serca.
- Jestem inna. - To prawda.
Ale dlatego cię kocham.
Tylko cię skrzywdzę.
Masz rację. Łatwo wpadam w złość.
Żałuję tego, co powiedziałem.
Żałuję, że nie uczyniłem cię partnerką.
Ale nigdy nie żałowałem naszego małżeństwa.
Wierzę, że mogę się zmienić.
Chcę się zmienić.
Dla ciebie.
Mówisz to teraz...
gdy jesteś skuty i prawdopodobnie umrzesz.
Ale tak naprawdę...
nigdy nie uznasz mnie
ani nikogo innego za ważniejszego od siebie.
To się nigdy nie zmieni.
Znakomicie.
Przez chwilę okrzepnie i wyruszymy.
Nolan?
Nic nie mów, młody.
Chcę ci podziękować.
Nie musisz mi dziękować.
Muszę.
Ocaliłeś mi życie.
No cóż...
poczekaj z tym jeszcze.
Ale krwawienie ustało.
Twardy z ciebie dzieciak.
Nie jestem dzieciakiem.
Owszem, nie jest pan dzieciakiem.
Wiesz, za czym w Defiance będę tęsknić najbardziej?
Za seksowną burmistrzynią?
Masz dziwny gust.
Jestem manifestacją twojej podświadomości.
Możesz już przestać mówić.
Czy coś wydaje ci się tu znajome?
To na pewno.
Meh, spójrz na to.
Tylko jedna rzecz na tej planecie może zrobić coś takiego.
Ja cię kręcę.
Nie musisz tego robić.
Lubię to.
To jedyny moment w życiu, gdy możesz uczynić wszystko takim, jakie było.
Powinniśmy wracać do pracy, zobaczyć, czy są wieści od Tommy'ego.
Dałem nam wolne na resztę dnia. Mam coś dla ciebie. Niespodziankę.
Nie lubię niespodzianek.
Chodź.
Gdzie jesteśmy?
- O Boże. To naszyjnik Kenyi. - Miała go na sobie, gdy ją zabito.
Jak to...
Znalazłem jej morderców.
Chodź, pokażę ci.
Amanda?
Czemu sądzisz, że zabili Kenyę?
To potworne kłamstwo.
- Przyszedł do mnie ich Sensot, Raiga. - To wszystko wyjaśnia.
Okazuje się, że chce zrujnować dom Tarrów.
Masz jakiś dowód na to, co mówi?
Przyszedł z listą popełnionych przez nich zbrodni.
To Raiga zabił twoją siostrę.
- Jedną z nich było zabicie Kenyi. - Próbuje nas oczernić.
Zamknij się!
Stahma ją otruła.
Daję ci szansę na wymierzenie sprawiedliwości.
Zrób, co uznasz za stosowne.
Poczekam na zewnątrz.
Christie.
Moja słodka Christie.
Mama?
Popatrz tylko.
Aleś ty wyrosła.
Jesteś taka piękna.
Myślałam, że nie żyjesz.
Szkoda, że już nie robią lodów.
Chętnie zabrałabym cię na lody.
Lubię słodkie bułki.
Na bazarku jest sklep ze słodyczami.
Serwują też herbatę tangbark.
Smakuje prawie jak kawa.
Chodźmy tam.
Nie chcę się wydać nachalna...
Ale spędziłam ostatnie lata w THEK-shwa-no.
Czymś pomiędzy klasztorem i latyfundium.
Nie pozwalano nam na kontakt fizyczny...
i od dawna nikogo nie przytulałam.
Mogłabyś...?
Przytuliłabyś mnie?
- Czy to prawda? - Oczywiście, że nie.
Twój fircyk burmistrz się myli.
Próbuje ci zaimponować kłamstwami zgorzkniałych pracowników.
Coś ci wyjaśnię.
- Twoja siostra romansowała z moją żoną. - To kiepski moment.
- Zmusiłem Stahmę, by ją zabiła. - Nie rób tego.
Bała się o swoje życie, nie miała wyboru.
Przestaniesz? Przestań.
Amando, proszę.
Uwaga, obywatele Defiance.
Przemawia Republika Ziemi.
Przejęliśmy kontrolę nad wieżą.
Jeśli nie mają dowodów, zatrzymać ich.
- Ruchy. - Do ciężarówki z nimi.
- Jest pełna. - Tędy.
- Weźcie kolejnego. - Szybciej.
- Trafili cię. - Nie, to nie moja krew.
- Zatrzymać się! - Skąd tu Republika?
Nie wiem. Po prostu tu wjechali.
Mówią, że Datak Tarr nas sprzedał.
- Wygrał wybory? - Tak.
W takim razie tak zrobił. Wybacz, że cię zostawiam.
Nie szkodzi. Musisz. To Irisa.
- Masz. - Nie chcę twoich pieniędzy.
Musisz ją znaleźć.
I chronić. To wymaga pieniędzy.
Dzięki.
Pamiętasz, jak przybyłeś do Defiance?
Jaki byłem wściekły, że zostałeś stróżem?
- Tak. - Wciąż jestem wściekły.
Nolan.
Będę za tobą tęsknił.
Powiem ci coś.
Jak tylko uporamy się z końcem świata i naprawimy Irisę,
nie tylko oddam ci kasę z procentami, ale zabiorę cię na wielką popijawę.
Chyba nigdy nie widziałem cię pijanego.
Kiepsko wtedy wyglądam.
Nie oszukuj się, na trzeźwo też nie jesteś ciachem.
Kochałam Kenyę.
Nie obrażaj mnie.
Mówię prawdę, przysięgam na Rayetso.
Miałam jedną osobę w tym popapranym świecie, na której mogłam polegać.
Jedną osobę, którą kochałam bezwarunkowo i z wzajemnością.
Moją siostrzyczkę. Ty mi ją odebrałaś.
Masz prawo odebrać mi życie.
Pociągnij za spust.
Znałam Kenyę najlepiej na świecie.
Miała dar. Wiedziała, czego potrzebują inni.
Dla niej to był interes.
Nie kochała cię bardziej niż górnika Ruperta
lub Dataka.
Nie odwzajemniała twojej miłości.
Chcę, żebyś to zrozumiała przed śmiercią.
Nie.
Nie zabijaj jej.
Jeśli musisz, mnie też zabij.
Proszę.
Nie mogę bez niej żyć. Proszę.
Amando, nie.
Jak to, nie...
Nie chcę o tym rozmawiać.
W takim razie wyślę ich do Reverie.
Nie!
Posłuchaj, jeśli zabraknie Tarrów, powstanie pustka u szczytu władzy.
Gangsterzy pójdą na wojnę, a ulice spłyną krwią.
Jeśli mamy się ich pozbyć, należy to odpowiednio rozegrać.
Wybacz, ale nie rozumiem.
Naprawdę o to chodzi?
Podałeś mi morderców siostry na tacy na pustkowiu, dałeś mi broń,
żebym ich zabiła, i myślałeś, że to mnie uszczęśliwi?
Myślałem, że to ci przyniesie ulgę.
Źle cię oceniłem. Przepraszam.
Dobrze mnie oceniłeś.
Dokąd idziesz?
Chciałam wepchnąć ten pistolet do ust Stahmy Tarr i pociągnąć za spust.
Bardzo tego chciałam.
Ale jak to o mnie świadczy?
Przykro mi z powodu Kenyi.
Nie rozumiałem, jak się czujesz.
Miałam w sobie wiele żalu.
Twoja przemowa była bardzo odważna.
Chyba poruszyła w niej jakąś ludzką czułą strunę.
Dzięki temu oboje żyjemy. Dziękuję.
Nie ma za co.
Naprawdę tak myślisz?
Łatwiej umrzeć niż żyć ze świadomością, że cię straciłem.
A więc poddałeś się?
Nie byłem dla ciebie dobry.
I masz rację.
Pewnie nie będę umiał się zmienić.
Nie dość.
Może oboje trochę się zmienimy.
Wybrałem sobie dobrą żonę.
Tak.
Wybrałeś.
Kaziri została aktywowana.
To na pewno sprawka Irisy.
Ma w sobie oba klucze.
Muszę stąd wyjść i ją powstrzymać.
Kaziri znowu terraformuje planetę. Całe życie na niej zginie.
Z wyjątkiem wybranych do ocalenia.
Mogłabyś wspiąć się do jednej z kapsuł. Ona cię ocali.
Ona?
Mózg arki Kaziri ma żeńską płeć.
Kaziri jest również połączeniem fragmentów mózgu arki,
tak jak implant EGO w mojej szyi.
Czy teraz rozmawiam z Kaziri?
Włamałaś się do mojej wyobrażonej żony?
Ona przemawia przeze mnie, Meh...
próbuje wypełnić program, który nasz lud stworzył 3000 lat temu.
To wszystko? W takim razie zgoda. Niech żyje ludobójstwo!
Jej celem jest stworzenie wotańskiego raju dla wybranych.
Możesz do niej dołączyć.
Obroni cię przed ludźmi, którzy pragną twojej śmierci.
Czeka na ciebie miejsce w vulaaishe.
Wiesz, ten stan umysłu „my kontra oni” już dawno przestał mi się podobać.
Przekaż Kaziri, by wzięła swój program sprzed 3000 lat
i wsadziła go sobie w wirtualną dupę.
Nie mogę pozwolić, byś opuściła to miejsce.
Gdybyś mogła mnie powstrzymać, już byś to zrobiła.
Żegnaj, Lev.
Jak kradzież słodkiej bułki dziecku.
Gra Ivali.
Sześciodkrycie czy wykładanie?
Przychodzę jako przyjaciel.
Nie jesteś tu mile widziany.
Zabranianie hazardziście gry Ivali
nie należy do zwyczaju Kastitjan, Raiga.
Przybyłem błagać was o wybaczenie.
Gdy podrzynałem gardło Ozinowi,
stosowałem się do zasad świata, który już nie istnieje.
Chcę zacząć wszystko od nowa.
Zimne KO-ni-lo. Pikantne KO-no DE-ri-no.
Oraz towarzystwo starych druhów.
Chętnie przygarniemy twoje pieniądze, Datak.
Pamiętacie, gdy graliśmy w Ivali w błotnistej alejce na tyłach Urdu Street?
Stondak przyprowadzał swoje dziewczyny. Nieźle wtedy machałeś mieczem.
Raiga mógł wtedy dojrzeć własne stopy.
Chcę, byście wiedzieli, że nie chowam urazy.
Zdradziliście rodzinę, bo baliście się o życie. Rozumiem to.
Sądziliście, że tak trzeba.
Ale nic mi się nie stało i to mi wystarcza.
Moja żona za to ma mniej wybaczenia w sercu.
Przypuszczam, że po części dlatego jest tak potężną szefową.
Wiecie, nigdy nie lubiłem trucizn. Zawsze uważałem je za domenę kobiet.
Ale ten eliksir paraliżujący, który uwarzyła żona,
to zbyt genialny wynalazek, by go zignorować.
Jest wytwarzany z oleju rudash.
Nasączyłem nim rękawice,
karty,
a także... was.
Chodźmy do domu.
Sukinsyn.
Widzę sieć utrzymania.
Jesteśmy blisko, Tommy.
- Ktoś idzie! - Uwaga na tyły!
Nolan! Co się stało?
O Boże.
O nie.
Jak to się stało?
Jak to się stało, Nolan?
Coś zawładnęło Irisą.
Irisa go zabiła?
Ona nie jest sobą.
Czy to Irisa zabiła Tommy'ego?
Tak!
Obudź się.
Ojciec Irisy?
Wstawaj.
Dokąd idziemy?
Znaleźć Irisę.
Musisz pomóc mojej córce.
Nie chcę mieć nic wspólnego z tą dziwaczką.
Pocałowała mnie jakiś czas temu i czymś mnie zaraziła.
- Pocałowała? - Tak. Teraz nie mogę myśleć.
Tekst polski: Joanna Kaniewska